Ταξίδι σε μια ιστορία

1 Ιολ.

VICTORIA COVERΦύση πολυεπίπεδη η Βικτωρία Αγγελοπούλου, οπλισμένη με καλώς εννοούμενη θρασύτητα. δεν θα διστάσει να πραγματώσει αυτό που της μπαίνει στο κεφάλι, ό,τι κι αν είναι. Παλιότερα έκανε το εγχείρημα να ενώσει τοπικές καρναβαλικές δυνάμεις για κοινές εμφανίσεις. Μόλις αυτό της βγήκε, έριξε το σύνθημα «πάμε στον «Απόλλωνα»» για θεατρικές παραστάσεις με στοιχεία παρωδίας. Αυτό κι αν ακούστηκε τρελό. Αλλά πέτυχε και ρίζωσε.

Επόμενος σταθμός, θεατρική σκηνοθεσία, έξω από το Καρναβάλι, πια. Και μετά, μυθιστόρημα. Γιατί όχι;

Έχει σημασία ότι ο αναγνώστης το «γιατί όχι» το λέει και αφού διαβάζει τα πονήματά της. Εκ γυναικός δεν ερρύη μόνον η λεγόμενη «γυναικεία λογοτεχνία», με την έννοια της προσφοράς ενός εύκολου αναγνώσματος που θα πραγματεύεται εύπεπτες ιστορίες σε ροζ ατμόσφαιρα. Η Βικτωρία Αγγελοπούλου έχει πολύ πιο φιλόδοξες προθέσεις, και προτιμάει να αγνοήσει το μαζικό κοινό, προκειμένου -είπαμε- να κάνει αυτό που της μπήκε στο κεφάλι. Να αφηγηθεί μια ιστορία, και να τη βουτήξει πολύ βαθιά μέσα σε αναζητήσεις περίπλοκες.

Το στυλ αυτό επαναλαμβάνεται, ακόμα πιο δουλεμένο (και φαίνεται ότι η Βικτωρία Αγγελοπούλου, ως λογοτέχνης, εργάζεται πάρα πολύ πάνω στο αντικείμενό της) στα «Μεθυσμένα Καράβια» (εκδόσεις «Το Δόντι») που παρουσιάστηκε πρόσφατα, μπροστά σε πάρα πολύ κόσμο, παρακαλώ, στην Αγορά Αργύρη. Δεν είναι κανόνας ότι το κοινό διαβάζει και τα βιβλία κιόλας, αλλά στην περίπτωση αυτή θα το συνιστούσαμε ανεπιφύλακτα. Τα «Καράβια» κυλάνε γλυκά στο κύμα, ακόμα κι όταν η πλοκή τους γίνεται τρικυμιώδης. Και η ιστορία αποζημιώνει τον αναγνώστη. Υπάρχει σασπένς, μεταπτώσεις, αρκετά πειστικοί χαρακτήρες, εκπλήξεις, ανατροπές και μυστηριώδες φόντο, με μυστικιστικές πινελιές, μέσω των οποίων η συγγραφέας μάς βάζει στην ατμόσφαιρα της περιοχής που μελετάει. Είναι η Αίγυπτος, των Αιγυπτίων, των Μακεδόνων, των Αιγυπτιωτών Ελλήνων, με «πρωταγωνίστρια» την Αλεξάνδρεια του Καβάφη και τον ίδιον τον Καβάφη, μεγάλο κείμενο του οποίου υπέχει ρόλο πυλώνα του μυθιστορήματος, αν και η αντιστοίχιση με την ιστορία δεν προκύπτει. Δεν πειράζει. Είναι ωραίο το κείμενο.

Το θέμα είναι η προσπάθεια μιας ταλαντούχας πιανίστας να βρει την οικογενειακή, άρα και προσωπική της ταυτότητα, με μια έννοια πολλαπλή. Το «από πού έρχομαι» προσλαμβάνει υπαρξιακή διάθεση, και παραλληλίζεται με το ίδιο το «από πού αναβλύζει» αυτό που λέμε σήμερα «νεοέλληνας», τα γονίδια του οποίου (βιολογικά και πολιτισμικά) προέρχονται από διάφορες χώρες και ηπείρους, άρα αποτελεί διασταύρωση πολλών «ποταμών», που δημιουργούν μυστηριώδη ατομικά και συλλογικά σύμπαντα.

Η αναζήτηση αυτή δίνει το ερέθισμα στη συγγραφέα να συμπεριλάβει ρητά και αντικρουόμενες απόψεις φιλοσόφων και στοχαστών, κι αυτή είναι η ένστασή μας: Θα το προτιμούσαμε πιο υπαινικτικό και λιγότερο απλόχερο και διδακτικό, σαν αμφιθεατρική διάλεξη.

Αλλά αυτό δεν αναιρεί το ευκολοδιάβαστο του κειμένου. Το οποίο απολαμβάνεις, όχι μόνο για το περιεχόμενό του, αλλά και για την προέλευσή του: Μια συμπολίτισσα που μας προσφέρει τους δροσερούς καρπούς της δημιουργικότητάς της, σε εποχές μιζέριας και αλληλοενοχοποίησης. Η Βικτωρία Αγγελοπούλου προτίμησε να μπαρκάρει στα Μεθυσμένα της Καράβια και να μας προτείνει μια θέση στα ταξίδια της. Για την οποία και την ευχαριστούμε.

Κωνσταντίνος Μάγνης

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Πελοπόννησος», Απρίλιος 2013

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: